Het was dus niet te doen. Noorwegen beroofde Oranje van de mogelijkheid om voor de tweede keer wereldkampioen te worden. Er viel helemaal niets op af te dingen. De immer nuchtere bondscoach Henrik Signell besefte dat Nederland de vrijwel perfecte wedstrijd moest spelen om de torenhoge favoriet voor het goud te kunnen stoppen.
Daar kwam Oranje, afgezien van het eerste kwartier en een korte opleving in de tweede helft, evenwel niet bij in de buurt. Te veel ballen werden – vaak onder hoge druk – verspeeld, te weinig werd er in de dekking en door keepster Yara ten Holte gecompenseerd. Terwijl dat juist de paradepaardjes waren in de eerste zeven wedstrijden van het toernooi.
In het eerste kwartier was er niets aan de hand (7-7), maar twee verkeerde passes later had Noorwegen met een 0-4 run het verschil gemaakt. Niet in het minst door de scores van Henny Reistad. De tweevoudige speelster van het jaar zal straks ongetwijfeld de drievoudig speelster van het jaar zijn. Iedereen weet wat zij kan, toch is zij niet te stuiten. De opbouwspeelster van Team Esbjerg liet in de halve finale droomcijfers noteren: 10 doelpunten uit 11 schoten.
Toegegeven, Oranje stortte niet meteen in elkaar bij de eerste tegenvallers. Bij een achterstand van negen doelpunten in de tweede helft (15-24) leek de strijd beslist. Maar hoop deed leven na het heerlijke lobje van Estavana Polman voor 21-25, met nog een kwartier te gaan.
Het was gaaf om te zien dat Polman – hoe vaak is ze al niet afgeschreven? – in de belangrijke wedstrijden tijdens haar laatste toernooi als international een wezenlijke bijdrage kon leveren aan het succes. Mede door een knieblessure was dat Lois Abbingh, de tweede vedette die verdwijnt, niet gegeven.
Nieuwelingen staan op
Waar mensen verdwijnen, staan nieuwelingen op. Het WK leverde met Romée Maarschalkerweerd een ontdekking op, keepster Yara ten Holte bereikte in meerdere wedstrijden een werelds niveau.
Toen het geschrokken Noorwegen in de time-out even orde op zaken had gesteld, werd de partij in tweede instantie alsnog beslist. Dat de marge wat overdreven was (25-35) mocht een detail genoemd worden. ,,We hebben goed partij geboden, maar niet lang genoeg’’, wist Signell.
Nu moet alleen de zoete smaak van het geweldige feest in Rotterdam Ahoy niet verpest worden door een gemiste medaille. Wat een vervelende klus kan worden tegen Frankrijk, dat een week geleden al een keertje is verslagen. In de kleine finale heeft Oranje meer te verliezen dan de uittredend wereldkampioen, die mede vanwege personele wijzigingen een matig toernooi speelt.
Daarna kan Oranje zich vol perspectief richten op de toekomst met een team, waar meerdere ingrijpende wijzigingen in doorgevoerd zullen worden. Over twaalf maanden wordt bij het EK in vijf landen – Polen, Roemenië, Tsjechië, Slowakije en Turkije – dan duidelijk of Nederland weer kan bouwen aan een reeks medailleplaatsen.
Tekst: Herman Nijman
Foto: FotoReza
