In het nieuwe Handbal Inside Magazine blikt Jolien Koerhuis terug op het historische seizoen van VZV, dat na 77 jaar voor het eerst in de geschiedenis van de club de landstitel binnensleepte. Online een verkorte versie van het verhaal.
Pien van der Geest, smaakmaker bij VZV, haalde na de beslissende finalewedstrijd met SEW in haar interview met de NOS dezelfde woorden aan als PSV’er Noa Lang: het afgelopen jaar was één grote achtbaan. “We gingen dit seizoen keihard naar beneden en zijn in één rechte lijn weer omhooggegaan.”
Start van het seizoen
“We hadden verder moeten zijn,” gaf trainer Edwin Janssen toe na een onrustige voorbereiding en verliespartijen tegen Quintus en VOC. “Het zelfvertrouwen was ineens weg. De meiden durfden geen actie meer te maken en niet meer op doel te gooien. We stortten volledig in. Ik had gehoopt dat wij op dit moment verder zouden zijn. Eigenlijk had dat ook gemoeten.”
De ommekeer: twee briljante comebacks
Toch kwam in november de ommekeer met comebacks tegen Venlo en SEW. Vooral de spectaculaire wedstrijd tegen rivaal SEW (van 9-18 naar 28-27 winst) bleek cruciaal. “Ik dacht bij 9-18 echt wel: dit wordt moeilijk. Voor rust misten we te veel, maar we zijn er voor blijven gaan. Dat het dan nog zo eindigt, is natuurlijk wel heel fijn,” zei Isa Schop.
Rommelige winter
Na de winterstop bleef het rommelen in Noord-Holland. VZV verloor van Kwiek en werd uitgeschakeld in Europa. Trainer Janssen blijft echter positief: “Dit geeft ons veel meer rust. We richten ons op wat we echt willen en dat is het bereiken van de finale om de landstitel. Nu begint het echte werk.” En dat bleek. Met winst op Fortes Venlo en een solide plek in de kampioenspoule kreeg het seizoen opnieuw kleur.
Vlekkeloze nacompetitie
In april draaide alles om het cruciale tweeluik met VOC. Zonder geblesseerde aanvoerder Van Splunter, maar met invalster Roos de Vries én een uitblinkende Anne de Boer op doel, won VZV tweemaal. “Hier doen we het voor,” zei Janssen. “De wil om te winnen is er nog en er zit zo veel passie in de ploeg. Nu moeten we het afmaken.” De finale was een feit.
Mei: tranen van verdriet en geluk
SEW – de favoriet en aartsrivaal – bleek de laatste horde. In Wognum verloor VZV het eerste duel in de finale. “Ik wilde hier zó graag winnen,” snikte Van der Geest. Maar een week later sloeg de ploeg terug. In een kolkend ‘t Zijveld werd het 33-27. Alles kwam aan op de derde en laatste wedstrijd.
Opnieuw uitverkocht, opnieuw spanning, opnieuw alles of niets. Maar dit keer bezweek VZV niet. “Het is zo’n wedstrijd waarin alles lukt,” schreef de NOS. Bij 30-34 barstte het feest los. “Dit is echt een ‘once in a lifetime’-ervaring,” zei Isa Schop. “Of nou ja, ik hoop natuurlijk dat we dit nog eens mee mogen maken.”
Historische prestatie
De historische prestatie dringt amper door tot coach Janssen: “Volgens mij heb ik in een van mijn eerste interviews als VZV-coach al gezegd dat we met deze ploeg misschien wel kampioen van Nederland konden worden. Dat het nu zover is, is bizar. We wisten dat het erin zat, geweldig dat het er ook echt uit is gekomen.”
Dit is een verkorte versie van het volledige kampioensverhaal van VZV. Wil je het hele stuk lezen, inclusief alle interviews? Word dan hier lid van Handbal Inside en ontvang het nieuwste magazine direct thuis.
Foto: FotoReza
Tekst: Jolien Koerhuis
