Na twee jaar in Duitsland hoopt Jessie van de Ruit (23) bij VOC haar spelplezier terug te vinden. “Als ik langer was doorgegaan, was ik gestopt.”
Van de Ruit noemt zichzelf een echt ‘VOC-meisje’. Haar rentree in de eredivisie voor de club uit de hoofdstad lijkt misschien vanzelfsprekend, maar dat was het niet. “Toen ik besloot terug te keren naar Nederland, kreeg ik ook aanbiedingen van andere clubs,” lacht de middenopbouwer. “Dat was nieuw. Ik heb mijn keuze heel bewust gemaakt. Uiteindelijk voelt VOC als ‘thuis’ en dat was precies wat ik zocht.”
In 2023 verruilde ze de Amsterdammers in voor het Duitse HSG Bad Wildungen Vipers. Vorig seizoen speelde ze voor HSV Solingen-Gräfrath in de tweede Bundesliga. “In Nederland wordt de kracht van die competities onderschat, denk ik. Ook het cultuurverschil is groot. Op een gegeven moment begon het spel me tegen te staan. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Als ik langer was doorgegaan, was ik gestopt.”
Product van de HandbalAcademie
Na de degradatie met HSG Bad Wildungen Vipers koos ze bewust voor een tweede jaar in Duitsland. “Ik wilde niet meteen opgeven, daarom sloot ik aan bij Solingen. Ik speelde meer dan in mijn eerste seizoen en kon belangrijk zijn, maar toch voelde het alsof er iets niet klopte. Toch wilde ik niet te snel afhaken.”
Als product van de HandbalAcademie heeft Van de Ruit altijd veel geïnvesteerd in de sport. “Slagen in het buitenland was altijd het doel en de deur wil ik ook nog niet definitief sluiten. Toen ik besloot terug te keren naar VOC, voelde dat eerst als falen. Dat heb ik mezelf lang aangepraat. Dankzij hulp van anderen heb ik dat weten om te draaien. Ik heb geluisterd naar mezelf.”
Schaal terughalen
Met haar 23 jaar behoort ze bij VOC tot de meer ervaren speelsters. “Er staan veel jonge meiden in het eerste. Het wordt een mooie uitdaging om met hen samen te werken,” zegt Van de Ruit. “En ik ga gelukkig weer spelen met meiden als Asne van Echtelt, Jill Kooij, Jette van Ingen, Jalisha Loy en Roos Daleman.”
De ambities zijn onverminderd. “Ik wil er nog steeds alles uithalen. De schaal moet terug naar VOC,” klinkt het vastberaden. “Maar het gaat nu wel samen met het leven naast handbal. Ik ben geen prof meer, wil mijn studie afronden en combineer de avondtrainingen met andere dingen.”
Gelukkig mens
“Handbal is niet langer mijn baan. Dat is de keuze die ik heb gemaakt,” besluit Van de Ruit. Van spijt is geen sprake. “Ik ben een gelukkig mens. Thuiskomen voelt heel goed.”
Foto: Hank Prijs
