Met het verdwijnen van Limburg LIONS komt een eind aan decennialang tophandbal in Zuid-Limburg. Voor het nieuwe Handbal Inside Magazine sprak Eddy Veerman met betrokkenen Luc Steins, Lambert Schuurs en Martijn Meijer.
Voor veel betrokkenen voelt het nog onwerkelijk. “Voor mijn gevoel kan het niet verdwijnen,” zegt Luc Steins, opgegroeid bij LIONS en inmiddels spelverdeler bij Paris Saint-Germain. “LIONS was mijn club geworden en ik had de hoop er ooit terug te keren, in wat voor functie dan ook.”
De speler van Paris St. Germain groeide op bij LIONS, samen met broer Ivo. Hij luidde onlangs al de noodklok, omdat hij vreest voor de toekomst van zijn geliefde sport. “We moeten samen de schouders eronder gaan zetten om te voorkomen dat het mannenhandbal weer helemaal terug bij af gaat raken.” De ondergang van LIONS gaat Steins aan het hart.
“Je leeft mee en probeert te helpen, maar je zit op afstand en zit in je eigen wereld bij PSG. Je probeert je steun aan te bieden. Ik denk dat er écht wel sponsoren moeten zijn. Maar er spelen meer factoren. Er zit een groot gat in de eigen aanwas, er zijn te weinig jongens om het stokje over te nemen. Daarnaast heb je te maken met de geografische ligging. Veel spelers vertrokken naar België of grotere competities, de vergrijzing speelt een rol, waardoor er minder jeugd is en minder doorstroming.”
“Het was mijn doel om met een aantal mannen en werkgroepen iets te doen, om aan LIONS 2.0 te gaan werken, maar dat blijkt ingewikkeld te zijn. Jongens die dichter op het vuur zitten en er in het recente verleden veel meer tijd aan besteed hebben dan ik, gaven al aan dat het momenteel onbegonnen werk is. Ik hoop nog steeds dat het niet het einde is van tophandbal in Zuid-Limburg, daar is de sport te mooi en historisch voor en de regio is een sportregio.”
Samenwerking leidde tot succes
De fusie die in 2008 leidde tot Limburg LIONS was destijds broodnodig, maar nooit onomstreden. “Het is hetzelfde als wanneer MVV, Roda en Fortuna zouden fuseren,” zegt clubicoon Lambert Schuurs. “Er heeft altijd iets aan gekleefd en dat bemoeilijkte het om een clubcultuur te creëren.” Toch leidde de samenwerking tot successen: landstitels, BENE-League-zeges en de ontwikkeling van topspelers.
“Drie jaar geleden, toen zag je dat het achteruitging. Er werd gestimuleerd door de bondscoaches om in het buitenland te gaan spelen, omdat het niveau daar hoger is. Dat kon niet zonder gevolgen blijven. Je ziet bij de dames hoeveel meiden er in het buitenland actief zijn, dat is een hele competitie aan speelsters, waardoor je je eigen eredivisie dusdanig zwak maakt, dat het onaantrekkelijk wordt voor publiek en sponsoren.”
“Ik vind het verschrikkelijk dat dit is gebeurd, maar voor mij persoonlijk was het misschien wel de enige manier om er afstand van te nemen. Anders was ik er niet los van gekomen. Nu hoefde ik niet zelf de beslissing te nemen. Ik heb – voor mijn omgeving – asociaal geleefd de afgelopen dertig, veertig jaar.”
“Het was in de laatste thuiswedstrijd vooral de laatste minuut die me emotioneerde. Die gedachte van ‘potverdorie, het is écht afgelopen’. Daarnaast was er de impact van dat gevoel dat ik zoveel jaren dag in dag uit in die hal heb rondgelopen en dan houdt het ineens op”, zegt Schuurs.
Spelers van wereldniveau
Martijn Meijer maakte zowel het begin als het einde van Limburg LIONS mee. “Ik kwam als zestienjarige via het eerste van BFC en was er vanaf de oprichting bij. Het was supermooi om in te kunnen stappen met jongens uit de regio die voorheen tegenstanders waren en daar ging je toen mee samen spelen. Het werd steeds professioneler, het aantal trainingsuren werd opgekrikt.”
“Het heeft z’n vruchten afgeworpen: er zijn genoeg jongens doorgestroomd naar het buitenland. Luc Steins en Kay Smits werden spelers van wereldniveau, waar de jeugd tegenop kijkt. De zestienjarigen van nu zien echter de doorstroommogelijkheid naar LIONS verdampen. Dat is de grootste aderlating, dat er geen toekomstbeeld is voor de jeugd. Dit is slecht voor het Nederlandse handbal.”
“Voor de spelers gaat het leven door, iedereen heeft een nieuwe plek gevonden. Maar de vrijwilligers die er jarenlang hebben rondgelopen, voor hen valt een groot deel van hun leven weg als de club er niet meer is. Tijdens de laatste thuiswedstrijd waren er veel mensen aanwezig die iets met de club hadden, er werd afscheid genomen en mensen werden bedankt.”
Impact op clubmensen
“Het moeilijkste moment vond ik ook om te zien wat het met die mensen deed, bij hen zat de emotie hoog. Dan zie je pas hoe belangrijk handbal en LIONS zijn geweest. Het is niet alleen het team dat wegvalt, het heeft zo’n grote impact op mensen die zich jarenlang aan de club verbonden hebben”, zegt Meijer.
“Als je kijkt naar deze regio: Watersley stopt met mannenhandbal in de eredivisie, de voetbalvrouwen van Fortuna stoppen. Dat zegt toch iets. Sinds de oprichting van Limburg LIONS zijn er altijd twee kampen geweest, mensen die voor en tegen de fusie waren. Er is altijd een goede doorstroming geweest. En als je drie clubs had gehouden, had je niet die landstitels en BENE-League-titels gehaald, zoals LIONS lukte, dus dat doel is bereikt.”
“Er zullen altijd mensen zijn die zeggen dat het ook veel kapot heeft gemaakt. Maar er zijn prijzen gepakt en tophandballers uit voortgekomen, dus je kunt niet zeggen dat het niet is geslaagd. Maar het is doodzonde dat het ophoudt.”
Dit is een verkorte versie van het volledige verhaal uit het nieuwste Handbal Inside Magazine. Wil je het hele stuk lezen, inclusief alle quotes van Luc Steins, Martijn Meijer en Lambert Schuurs? Word dan hier lid en ontvang het magazine meteen thuis!
Foto: FotoReza
